Klub Jagielloński przedstawił sześć rekomendacji w raporcie zaprezentowanym 10 listopada 2026 r. Jak opisują w omówieniu raportu Marcin Kawka i Karolina Bąk, firmy zgłaszałyby użycie znaku bez dodatkowej certyfikacji. Obecnie oznaczenie jest dobrowolne, bezpłatne i nie wymaga rejestracji.
Autorzy raportu wskazują cztery problemy. Kryteria nie uwzględniają pochodzenia kapitału producenta, a firmy mogą pod określonymi warunkami używać składników z importu. Klub zwraca też uwagę na brak jawnego wykazu użytkowników znaku oraz na stosowanie określenia „produkt polski” poza rynkiem żywności, m.in. na zabawkach i elektronice.
Co gwarantuje oficjalny znak
Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wymaga, by żywność przetworzona z tym oznaczeniem powstała w Polsce. Składniki niespełniające krajowych kryteriów mogą stanowić do 25 proc. masy wszystkich składników w chwili użycia, po wyłączeniu wody użytej do produkcji. Wyjątek dotyczy wyłącznie składników, których nie można zastąpić takimi samymi składnikami spełniającymi te kryteria.
W 2025 r. Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych skontrolowała 707 partii ze znakiem „Produkt polski” i zakwestionowała oznakowanie ośmiu. Były wśród nich trzy partie soków, po dwie partie wyrobów ciastkarskich i mięsa oraz jedna partia lemoniady.
Jawne kontrole i pochodzenie surowców
Inspekcja prowadzi już publiczną wyszukiwarkę decyzji dotyczących zafałszowań. Autorzy raportu chcą, by publikowane informacje wyraźnie wskazywały przypadki fałszywego oznaczenia pochodzenia oraz podawały nazwy ukaranych firm i wysokość kar. Proponują też publikację rocznych planów kontroli.
Pozostałe postulaty dotyczą uregulowania określeń „lokalne” i „regionalne” oraz doprecyzowania zasad dla marek zawierających nazwy miejscowości. Klub chce również działań na rzecz obowiązkowego oznaczania pochodzenia surowców w Unii Europejskiej.