MSWiA opublikowało nową „Instrukcję reagowania – zagrożenie atakiem z powietrza”. Materiał pojawił się na stronach rządowych 25 września i rozwija zasady przedstawione wcześniej w „Poradniku Bezpieczeństwa”.

Dokument liczy 12 stron i został przygotowany we współpracy z Państwową Strażą Pożarną oraz ekspertami z zakresu ochrony ludności.

Instrukcja odpowiada na najbardziej praktyczne pytania: jak przygotować się na zagrożenie, gdzie szukać bezpiecznego miejsca po ogłoszeniu alarmu oraz jak zachować się, jeśli nie ma możliwości dotarcia do schronu. Zawiera też wskazówki dotyczące wykorzystania piwnic i garaży podziemnych oraz przygotowania plecaka ewakuacyjnego.

Wiceszefowa MSWiA Magdalena Roguska podkreślała w TVP Info, że publikacja nie jest kolejnym ogólnym poradnikiem, ale uszczegółowieniem zasad dotyczących zagrożenia uderzeniem z powietrza i wyboru bezpiecznego miejsca.

Instrukcja ma być dostępna nie tylko na stronach rządowych. MSWiA zapowiada również jej udostępnienie w aplikacji mObywatel.

Równolegle mieszkańcy mogą korzystać z przygotowanej przez PSP mapy „Gdzie się ukryć”. Wskazuje ona miejsca mogące zapewnić tymczasową osłonę, m.in. przejścia podziemne, tunele, stacje metra czy garaże podziemne. W maju 2026 r. baza obejmowała ponad 83 tys. takich punktów, mogących według danych PSP zapewnić miejsce dla blisko 24 mln osób. 

Nie oznacza to jednak, że wszystkie wskazane miejsca są schronami. PSP wyraźnie zaznacza, że punkty z aplikacji służą przede wszystkim jako tymczasowe miejsca ochrony, m.in. przed odłamkami i skutkami konwencjonalnych środków rażenia.

Obowiązujące przepisy rozróżniają trzy podstawowe rodzaje obiektów zbiorowej ochrony: schrony, ukrycia oraz miejsca doraźnego schronienia. Schron jest obiektem hermetycznym i zapewnia najwyższy poziom ochrony, ukrycie nie jest hermetyczne, a miejsce doraźnego schronienia zapewnia podstawową ochronę do czasu ustania zagrożenia lub ewakuacji. Gov.pl

Ustawa o ochronie ludności i obronie cywilnej zakłada, że w miastach miejsca we wszystkich obiektach zbiorowej ochrony powinny być planowane dla co najmniej 50 proc. przewidywanej liczby ludności, w tym dla 25 proc. w budowlach ochronnych. Poza miastami to odpowiednio 25 i 15 proc.